بانوی شعر و قصه

تابلو

shengtin — Tue, 09 Dec 2008 13:07:01 GMT

صداي انفجاري از دور ديوارها و پنجره هاي خانه را لرزاند. فكر كردم لابدبازدارند مانور مي دهند. از خانه زدم بيرون كه بروم پيش مژگان. ديشب با هم قرار گذاشته بوديم.توي ايستگاه اتوبوس هر چه منتظرش شدم نيامد. گوشي ام را از تو كيف درآوردم و شماره اش را گرفتم. مژگان با صدايي هراسان گفت:«الو ستاره نمي داني چه خاكي به سرم شده. روبروي محل كار نامزدم بمب گذاري كردند. همه ي جنازه ها تيكه تيكه شدند.» با نگراني گفتم:«مژگان كحايي؟ بگو كجايي تا خودم را زودي برسانم.»

رفتم پيش مژگان ديدم دارد مي خندد. تعجب كردم. گفتم يعني چي؟ ديوانه شده دارد مي خندد؟ نكند سربه سرم گذاشته؟ بهش كه رسيدم گفتم:«چي شده؟ تو كه مرا نصف عمر كردي.»

گفت:« مي داني خوشبختانه نامزدم كمي قبل از انفجار به خاطر اينكه يك كاري براش پيش ميايد مرخصي مي گيرد ميايد بيرون.»

واقعا نامزدش شانس آورد كه از آن فاجعه جان سالم بدر برد. آنجا پر از پليس و خبرنگار و خانواده هاي قربانيان و آدمهاي بيكار و كنجكاو بود. هنوز بوي بمبي كه منفجر شده بود توي هوا موج مي زد. چه مرگ بدي. با بمب تيكه تيكه شدن. تصورش مو برتنم راست كرد.

داستان عینک نقره ای باران خورده

shengtin — Sun, 19 Oct 2008 13:55:25 GMT

يادم نمي آيد چطوري با معشوقم آشنا شدم. شايد يكروز باراني بود. روزي كه برف پاك كنها به اين سو و آن سو مي لغزند. شيشه ي كناري ام برف پاك كن نداشت و مناظر پشت آن محو بودند. از شيشه ي روبرو خيابان را مي پاييدم. داشتم تو خيابان يخ مي زدم و بخاري اتومبيل حسابي گرمم كرده بود. توي باران ماشين خيلي سخت گير مي آيد. جلو دو مسافر مرد و عقب من با يك خانم بوديم. براي سوار كردن مسافر پنجم ماشين ايستاد. من و آن خانم براي جا دادن به مسافر جابجا شديم. پسري بود با عينك نقره اي باران خورده و سرا پا خيس. بين رانهايمان كيف ورني ام را گذاشتم. كيف ورني؟ نمي دانم ولي مي دانم كيفم را بين رانهايمان گذاشته بودم.

خودکشی

shengtin — Mon, 14 Jul 2008 13:09:18 GMT

من دیگه از زندگی خسته شدم و می خوام بهش خاتمه بدم. نمی دونم تا کی به زندگیم ادامه خواهم داد، ولی می دونم به زودی به دیار نیستی خواهم شتافت.

شعر «دریاچه» از مجموعه شعر رز سرخ که مجوز چاپ نگرفت

shengtin — Wed, 18 Jun 2008 13:38:18 GMT

شاید در آنجا کسی باشد

کسی که آهنگ نفسهایش مانند صدای بادی که روی سطح دریاچه می خزد باشد

من نرگس نیستم که آبها خود را در آینه ی دیدگانم بازیابند

داستان همبازی

shengtin — Mon, 19 May 2008 03:43:35 GMT

نوری از تارعنکبوتهای گوشه ی سقف به چشم شادی هجوم می آورد. او پلکهایش را می بندد و باز می کند، سپس به حرفهای مامانش که داشت کفشهایش را می پوشید، گوش می دهد:

-شادی عزیز دل مامان!امروز هم مثل روزهای قبل، من مجبورم ظهرهم توی کارگاه بمونم و اضافه کاری کنم. برات کیک و آبمیوه گذاشتم. یه وقت به پیک نیک نزدیک نشی، بخوای غذا درست کنی! می ترسم بلایی سر خودت بیاری.اوم م م

مامان، شادی را می بوسد و به سرکارش می رود. او مشغول بازی با عروسک پارچه ایش می شود. عروسک را خانم صاحب خانه شان که شادی او را عزیز جون نامیده برایش درست کرده بود. شادی عکس پدرش را جلوی خودش می گذارد و می گوید:

shengtin — Sat, 03 May 2008 03:38:13 GMT

سلام

این اولین پست وبلاگ من است. پیش از این در نیز وبلاگی داشتم که آن را در زیرمجموعه ی ادبیات گذاشته بودم. می خواهم از جنین مجموعه شعرم که سقط شد با شما سخن بگویم. سال گذشته یک دفتر شعر که شامل سی و یک شعر بود را برای چاپ به یک ناشر سپرده بودم. پس از گذشت هشت ماه به مجموعه شعر من مجوز چاپ داده نشد. حال آنکه من در مدت سرودن آن اشعار کاملا از سیاست دوری جسته بودم. تمام اشعار من در بیان مشکلات جامعه ای که در آن زندگی می کنم بود. در آن هنگام با خود می اندیشیدم که ملت با دولت فرق می کند و من فقط ملت را مخاطب اشعار خود می دانستم، حال آنکه دولت همه چیز را از آن خود می داند و من این را اکنون فهمیدم. حالا دیگر می خواهم از ملت هم دوری کنم و فقط درباره ی شخص خودم سخن بگویم و در تمام شعرها و داستان هایم خودم را منعکس کنم. طی آشنایی با یک خواننده، من که فقط یک ترانه نوشته بودم، با تشویق های او من ترانه سرایی را ادامه دادم. لااقل ترانه هایم تا کنون فقط چیزهایی بوده اند که با تمام وجود آنها را تجربه و احساس کرده ام.